viernes, 22 de abril de 2016

Muere Prince a los 57 años.


Vaya año que llevamos de defunciones;David Bowie,Manolo Tena, Andy Newman y otros, y ahora Prince.
Prince Rogers Nelson (Minneapolis, 7 de junio de 1958-Chanhassen, 21 de abril de 2016) fue un cantante, compositor y multiinstrumentista de rock, soul, funk y new wave estadounidense. Usó el nombre artístico de Prince, aunque también fue conocido bajo un símbolo impronunciable, que utilizó entre 1993 y 2000. Este cambio de nombre resultó controvertido y muchos se referían a él como "El artista antes conocido como Prince", a menudo abreviado como "TAFKAP", o simplemente "El artista" durante ese período.1 Durante la década de los años 80, fue uno de los artistas más importantes e innovadores. Se le considera el fundador del llamado "sonido Minneapolis". Sonido que comenzó a conformar en su tercer álbum, Dirty Mind y que se sustanció en 1981 en su álbum Controversy y en la evidencia de un disco claramente influido por él: el álbum de debut de The Time. Prince alcanzaría la cima de su popularidad con el álbum Purple Rain (1984) y la película de idéntico título.3 Solo en los Estados Unidos ha vendido alrededor de 39,5 millones de álbumes4 y cerca de 100 millones en todo el mundo.5 El tema "Purple Rain" obtuvo el Óscar a la mejor banda sonora para el propio Prince, que también obtuvo un premio Grammy por el álbum. El álbum incluía otras canciones que alcanzaron una alta popularidad como "When Doves Cry"6 y "Let's Go Crazy", que llegaron a ser éxitos a nivel mundial y lo elevaron a nivel de superestrella. Junto a los éxitos compuestos e interpretados por él mismo, hay que mencionar varias canciones suyas que alcanzaron la fama mundial de la mano de otros cantantes, como "Nothing Compares 2 U" (éxito que catapultó a una desconocida Sinéad O'Connor) y "Kiss", que relanzó al veterano Tom Jones. Su música habría sido influenciada por grandes artistas y bandas como Jimi Hendrix, The Jackson 5, Sly & the Family Stone, Curtis Mayfield, Parliament/Funkadelic, Stevie Wonder, Joni Mitchell, Duke Ellington, Miles Davis, Carlos Santana, James Brown, The Beatles, Queen y Led Zeppelin. Falleció el 21 de abril de 2016. El cuerpo de Prince fue encontrado en su residencia ubicada en una finca conocida como Paisley Park, en Minnesota.8

Prince Rogers Nelson (June 7, 1958 – April 21, 2016), known by the mononym Prince, was an American singer, songwriter, multi-instrumentalist, record producer, and actor. Prince was renowned as an innovator, and was widely known for his eclectic work, flamboyant stage presence, and wide vocal range. He was widely regarded as the pioneer of Minneapolis sound. His music integrates a wide variety of styles, including funk, rock, R&B, soul, psychedelia, and pop. Prince was born in Minneapolis, Minnesota, and developed an interest in music at an early age, writing his first song at age seven. After recording songs with his cousin's band 94 East, 19-year-old Prince recorded several unsuccessful demo tapes before releasing his debut album For You in 1978, under the guidance of manager Owen Husney. His 1979 album Prince went platinum due to the success of the singles "Why You Wanna Treat Me So Bad?" and "I Wanna Be Your Lover". His next three records—Dirty Mind (1980), Controversy (1981), and 1999 (1982)—continued his success, showcasing Prince's trademark of prominently sexual lyrics and incorporation of elements of funk, dance, and rock music. In 1984, he began referring to his backup band as The Revolution and released Purple Rain, which served as the soundtrack to his film debut of the same name. A prolific songwriter, Prince in the 1980s wrote songs for and produced work by many other acts, often under pseudonyms. After releasing the albums Around the World in a Day (1985) and Parade (1986), The Revolution disbanded and Prince released the double album Sign o' the Times (1987) as a solo artist. He released three more solo albums before debuting The New Power Generation band in 1991. He changed his stage name in 1993 to an unpronounceable symbol Prince logo.svg, also known as the "Love Symbol". He then began releasing new albums at a faster pace to remove himself from contractual obligations to Warner Bros.; he released five records between 1994 and 1996 before signing with Arista Records in 1998. In 2000, he began referring to himself as "Prince" again. He released 15 albums after that; his final album, HITnRUN Phase Two, was first released exclusively on the Tidal streaming service on December 11, 2015. On April 21, 2016, Prince died at his Paisley Park recording studio and home in Chanhassen, Minnesota, following two weeks of reported illness. Prince sold over 100 million records worldwide, making him one of the best-selling artists of all time. He won seven Grammy Awards, a Golden Globe Award, and an Academy Award. He was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 2004, the first year of his eligibility. Rolling Stone ranked Prince at number 27 on its list of the 100 Greatest Artists of All Time.

viernes, 15 de abril de 2016

Hoy Lluis Gavaldà cumple 53 años

Lluís Gavaldà i Roig (Constantí, Tarragona; 15 de abril de 1963) es un cantante español y principal compositor del grupo Els Pets, los cuáles tienen cierta relevancia en Cataluña. Se licenció en Filología Anglogermánica. La música ha sido desde siempre una de sus aficiones. Gavaldà es conocido por ser cantante, guitarrista y compositor de Els Pets. Falin Cáceres (bajista) y Joan Reig (batería) son sus compañeros del grupo. A Lluís no le gusta el apelativo de líder y prefiere que lo consideren portavoz del grupo. Els Pets inicialmente no aspiraban a más de tocar en la plaza del pueblo, pero hoy en día siguen llenando de miles de personas los recintos de sus conciertos.[cita requerida] Lluís también colabora habitualmente para la prensa y la radio, y ha publicado un libro que recoge sus artículos periodísticos y radiofónicos.

Lluís Gavaldà i Roig (Constantí, Tarragonès, el 15 d'abril de 1963) és el cantant i principal compositor del grup "Els Pets". Es va llicenciar en Filologia anglogermànica. La música ha sigut des de sempre una de les seves aficions. Gavaldà és conegut per ser cantant, guitarrista i compositor d'Els Pets. Falin Cáceres (baix) i Joan Reig (bateria) són els seus inseparables amics i companys del grup. Després d'una estada als EUA, va tornar a Catalunya, on va treballar com a professor d'anglès. A Lluís no li agrada l'apel·latiu de líder i prefereix que el considerin 'portaveu' del grup. Els Pets inicialment no aspiraven a més que a tocar a la plaça del seu poble, però encara avui continuen omplint de gom a gom els recintes dels seus concerts. També col·labora habitualment a premsa, ràdio i televisió. A la ràdio participa en el programa Eduqueu les criatures de Catalunya Ràdio junt amb Carles Capdevila, i va presentar en 2006 el concurs Picalletres a TV3

jueves, 14 de abril de 2016

Awake


AWAKE es la nueva banda de Rock de Barcelona, ​​que no te dejará indiferente. Un proyecto que crece gracias al esfuerzo de sus miembros, fans, amigos y familia, y sobre todo a las ganas de cambiar las cosas.
Neusinha (cantante) y Marky (baterista), nacidos en Barcelona, ​​parecía que estaban destinados a encontrarse, ya que tenían muchas amistades en común desde muy jóvenes, pero no es hasta finales de 2007 que coinciden. Neus se incorpora a la banda de Marky y desde entonces empiezan a tocar juntos sobre los escenarios de Barcelona, ​​para no dejar de hacerlo nunca más.
En 2009 se disuelve esta primera banda, y es entonces cuando Neusinha y Marky deciden trabajar con los temas que había escrito Neusinha, y consiguen montar la banda AWAKE, y presentar su primer trabajo "Despertar". Un estilo que los diferencia del resto, entre Melódico, Proguesivo y Rock.
Desde entonces la banda ha tenido varios cambios de formación, actualmente AWAKE está formado por Didak el Bajo, que se incorporó en 2013, y la reciente incorporación de Tavi a la guitarra.
Tras la presentación del videoclip "Wake Up" en Luz de Gas, Awake presenta el EP "Everything Can Change Tonigh" 2013, "Tornar a Respirar" (Single y videoclip) presentado el 23 de abril de 2014 en TV3, y su último single este mismo 2015, New Age, del que se presentará próximamente el videoclip. Cinco años de conciertos en prestigiosas salas de Barcelona como, Harlem Jazz Club, Razzmatazz 3, Hard Rock Cafe, CityHall. También han tocado en festivales como MPB, Barnasants, Alhama, y ​​fiestas populares como las Festa Major de Gràcia, Les Corts, Sants, etc.

De ahí surge el nombre de AWAKE, de la necesidad de un mismo de despertar y cambiar tu vida, para deshacerte de convencionalismos y arriesgar para conseguir lo que te propones, sin importar lo que digan los demás. Empezar a disfrutar de cada momento, ya que la vida no es pasado ni futuro, es presente.

AWAKE is the new Rock band in Barcelona, ​​which will not leave you indifferent. A project that grows thanks to the effort made by their members, fans friends and family and above all, the will to change things.
 Neusinha (singer) and Marky (drums), both born in Barcelona, seemed ​​it was destiny that they met each other, as they had many friends in common from very young, but not until late 2007 that match. Neus joins the band Marky and since then begin to play together on stage in Barcelona, ​​do not stop anymore.
 In 2009 the first part is dissolved, and that's when Marky Neusinha and decide to work with Neusinha's songs, and get fit the band AWAKE, and presented his first work "Despertar". A style that sets them apart from the rest, between Melodyc, Progressive and Rock.
After a few changes in the line-up, AWAKE currently has Didak playing bass, who joined in 2013, and the recent addition of Tavi at guitar. Following the presentation of the clip "Wake Up" at Luz de Gas, presents the EP "Everything Can Change tonigh" 2013, "Tornar a Respirar" (single and clip) April 23, 2014 in TV3, and the latest single this 2015, New Age, which the video will be presented shortly. Five years in prestigious concert halls from Barcelona such as ​​Harlem Jazz Club, Razzmatazz 3, Hard Rock Cafe, CityHall. They have also played at festivals like MPB, Barnasants, Alhama, and festivals such as Festa Major de Gràcia, Les Corts, Sants, etc...

Hence the name of AWAKE, from the need of a mind opening, and fighting for what you believe without caring anyones opinion, enjoying every second of life as it is not past or future but presen

lunes, 11 de abril de 2016

Muere Merle Ronald Haggard

Aunque murió el jueves pasado a la edad de 79 años; hoy hago la reseña.
Merle Ronald Haggard (Oildale, California; 6 de abril de 1937-Palo Cedro, California; 6 de abril de 2016)1 fue un cantante, guitarrista, violinista y compositor estadounidense de música country. Haggard en junio de 2009. Junto con Buck Owens, Haggard y su banda The Strangers ayudaron a crear el llamado sonido Bakersfield, un subgénero del country caracterizado por el sonido único de las guitarras Fender Telecaster, las armonías vocales y un filo duro que no se escuchaba en las grabaciones del sonido Nashville de la misma época. En los años 70, Haggard se alineó con el creciente movimiento del outlaw country y ha continuado sacando álbumes de éxito a través de los años 90 y 2000. En 1997 Merle Haggard entró en el Oklahoma Music Hall of Fame por su canción Okie from Muskogee. El 5 de diciembre de 2015. Haggard recibió tratamiento en un hospital no revelado en California, por neumonía. Tuvo recuperación pero pospuso varios conciertos. En marzo de 2016, Haggard volvió a ser hospitalizado y los conciertos para abril fuen cancelados debido a que había enfermado de neumonía bilateral. El 6 de abril del 2016, en su cumpleaños número 79, murió de complicaciones por la neumonía en su hogar en Palo Cedro, California solo afuera de Redding.


Merle Ronald Haggard (April 6, 1937 – April 6, 2016) was an American singer, songwriter, guitarist, fiddler, and instrumentalist. Along with Buck Owens, Haggard and his band the Strangers helped create the Bakersfield sound, which is characterized by the twang of Fender Telecaster and the unique mix with the traditional country steel guitar sound, new vocal harmony styles in which the words are minimal, and a rough edge not heard on the more polished Nashville sound recordings of the same era. Haggard's childhood was troubled after the death of his father, and he was incarcerated several times in his youth. He managed to turn his life around and launch a successful country music career, gaining popularity with his songs about the working class that occasionally contained themes contrary to the prevailing anti-Vietnam War subject matter of much popular music of the time. Between the 1960s and the 1980s, he had 38 number one hits on the US country charts, several of which also made the Billboard all-genre singles chart. During the 1970s, Haggard became aligned with the growing outlaw country movement, and he continued to release successful albums through the 1990s and into the 2000s. He received many honors and awards for his music, including a Kennedy Center Honor (2010), a Grammy Lifetime Achievement Award (2006), a BMI Icon Award (2006), and induction into the Nashville Songwriters Hall of Fame (1977), Country Music Hall of Fame (1994) and Oklahoma Music Hall of Fame (1997). He died on April 6, 2016 — his 79th birthday — at his ranch in Northern California, having recently suffered from pneumonia.

viernes, 8 de abril de 2016

Xarim Aresté


Només tenia tretze anys quan va muntar, a Flix, la seva primera banda de punk, Ratera, seguida de Dog Hair, Mala Sang i encara alguna més. Tot just aterrat a Barcelona es va enrolar al projecte de rumba postmoderna Pantanito, que compaginava amb el garatge de Monoxide Pills. Tota aquesta energia es va projectar en el seu primer gran projecte personal, Very Pomelo, banda amb la que va publicar tres discos de rock'n'roll. Paral·lelament, en Xarim ha col·laborat amb artistes com Sanjosex, Maika Makovski, Paul Fuster, Antonio Arias o els renovats Sopa de Cabra, i ha endegat, més tard, el projecte en solitari, amb el disc Lladregots (2013). A La rosada (2014), el nou àlbum, aparca la forma habitual de tocar la guitarra per relacionar-se d’una altra manera, nova, fresca, amb el seu instrument de sempre. La guitarra no reclama protagonisme sinó que esdevé coixí, al servei de les necessitats de cada cançó. El disc, a més, va acompanyat d'un CD de regal, Cine Ebro: disset miniatures musicals que podrien ser bandes sonores de pel·lícules imaginàries, un experiment colorista que en Xarim ha volgut ubicar al vell cinema de Flix. El 2015 va rebre el 21è Premi Cerverí de lletres per a cançó per A l'Univers li sua.
Sólo tenía trece años cuando montó, en Flix, su primera banda de punk, Ratonera, seguida de Dog Hair, Mala Sangre y todavía alguna más. Apenas aterrizado en Barcelona se enroló al proyecto de rumba posmoderna Pantanito, que compaginaba con el garaje de Monoxide Pills. Toda esta energía se proyectó en su primero gran proyecto personal, Very Pomelo, banda con la que publicó tres discos de rock' roll.
Paralelamente, en Xarim ha colaborado con artistas como Sanjosex, Maika Makovski, Paul Fuster, Antonio Arias o los renovados Sopa de Cabra, y ha emprendido, más tarde, el proyecto en solitario, con el disco Rateros (2013). A La rosada (2014), el nuevo álbum, aparca la forma habitual de tocar la guitarra para relacionarse de otro modo, nueva, fresca, con su instrumento de siempre. La guitarra no reclama protagonismo sino que acontece almohada, al servicio de las necesidades de cada canción. El disco, además, va acompañado de un CD de regalo, Cine Ebro: diecisiete miniaturas musicales que podrían ser bandas sonoras de películas imaginarias, un experimento colorista que en Xarim ha querido ubicar en el viejo cine de Flix. El 2015 recibió el 21è Premio Cerverí de letras para canción para el Universo le suda.

jueves, 7 de abril de 2016

Gato Perez.


Aunque es el 11 de Abril,lunes, me ha gustado no olvidarme de uno de los rumberos más importantes de barcelona.El Lunes hubiera cumplido 66 años
Xavier Patricio Pérez Álvarez (Buenos Aires, 11 de abril de 1951 - Caldes de Montbui, Barcelona, 18 de octubre de 1990), conocido artísticamente como Gato Pérez fue un músico de origen argentino establecido en Cataluña, que destacó especialmente en el género musical de la rumba catalana. Llegó a Barcelona en 1966 con su madre para unirse al padre que había hecho el viaje antes. Acabado el bachillerato se estableció un tiempo en Londres, con el objetivo de entrar a trabajar en alguna discográfica pero no tuvo suerte y volvió a Barcelona. Desde principio de los 70 su inquietud musical le lleva a la formación, con otros músicos, de distintas bandas como Slo-Blo (country rock, primer grupo que actuó en la sala Zeleste, de Barcelona) y Secta Sónica (jazz rock, proveniente, en parte, del anterior) En 1977 empieza a experimentar con la rumba catalana y posteriormente publica sus dos primeros álbumes (Carabruta y Romesco), a los que seguirá el más comercial Atalaya. En 1981 Gato Pérez padece un infarto, empieza a tener graves problemas de salud y la fatiga producida por sus problemas cardíacos le obliga a dejar el alcohol. Sus siguientes álbumes los compone, según sus propias palabras, 'bajo los efectos del agua mineral'. Gato Pérez ha sido reconocido como el renovador de la rumba catalana, precisamente en unos momentos en que pasaba por sus horas más bajas, debido a la pujanza de la muy dinámica movida madrileña. Destacan especialmente la calidad de sus letras y la fusión que logra entre la rumba y otras músicas populares contemporáneas, como el rock, la salsa o incluso el bolero. Sus problemas de salud no lo abandonarán hasta su muerte, víctima de un infarto de miocardio, el año 1990. Posteriormente, su figura ha sido objeto de numerosos homenajes por parte de la profesión musical. Ventura Pons, que ya contó con Gato Pérez para la banda sonora de su película La rubia del bar, ha dirigido un documental acerca de su vida, titulado El gran Gato.

lunes, 4 de abril de 2016

Hoy Gary Moore cumpliria 64 años


Robert William Gary Moore (n. 4 de abril de 1952 Belfast, Irlanda del Norte – f. 6 de febrero de 2011, Estepona, Málaga, España) fue un músico, compositor y productor norirlandés de blues rock y hard rock, conocido mundialmente por ser guitarrista líder en bandas como Thin Lizzy, Colosseum II y Skid Row, y por su extensa carrera en solitario como vocalista además. Inició su carrera musical a los 16 años en la banda irlandesa Skid Row, donde conoció a su gran amigo Phil Lynott líder de Thin Lizzy, banda en la que participó en los discos Nightlife y Black Rose: A Rock Legend. A finales de la década de los setenta tomó en serio su carrera como solista, con la publicación de varios discos basados en el blues rock, hard rock y heavy metal. En los años ochenta y gracias a los álbumes Victims of the Future, Run for Cover, Wild Frontier y After the War alcanzó el reconocimiento mundial, obteniendo buenos resultados en las listas musicales como también en ventas. En los años noventa se dedicó cien por ciento al blues y en especial al blues rock, que con discos como Still Got the Blues y After Hours le permitieron compartir con artistas como B.B. King, Albert Collins, George Harrison y Albert King, entre otros. En el posterior decenio decidió mezclar sus influencias, dando paso a álbumes que fluctuaron entre el hard rock y el blues rock. Gary además fue conocido por ser uno de los guitarristas más solicitados para trabajar en discos de otros artistas como Greg Lake, Cozy Powell, John Mayall, Mick Jagger y Jack Bruce, entre muchos otros y también fue uno de los primeros músicos en mezclar el rock con la música celta. Tras más de cuarenta años dentro de la escena musical, falleció de un ataque al corazón mientras dormía en un hotel de la ciudad española de Estepona en el año 2011.

Robert William Gary Moore (4 April 1952[– 6 February 2011) was a Northern Irish musician, most widely recognised as a singer, songwriter, and virtuoso rock and blues guitarist. In a career dating back to the 1960s, Moore played with musicians including Phil Lynott and Brian Downey during his teenage years, leading him to memberships of the Irish bands Skid Row and Thin Lizzy, and British band Colosseum II. Moore shared the stage with such blues and rock musicians as B.B. King, Albert King, Jack Bruce, Albert Collins,George Harrison, and Greg Lake, as well as having a successful solo career. He guested on a number of albums recorded by high-profile musicians. Moore grew up on Castleview Road opposite Stormont Parliament Buildings, off the Upper Newtownards Road in east Belfast, as one of five children of Bobby, a promoter, and Winnie, a housewife. He left the city as a teenager, because of troubles in his family – his parents parted a year later – just as The Troubles were starting in Northern Ireland. Moore started performing at a young age, having picked up a battered acoustic guitar at the age of eight. He got his first quality guitar at the age of 14, learning to play the right-handed instrument in the standard way despite being left-handed. Aiming to become a musician, he moved to Dublin at the age of 16. Moore's greatest influence in the early days was guitarist Peter Green of Fleetwood Mac who was a mentor to Moore when performing in Dublin. Green's continued influence on Moore was later repaid as a tribute to Green on his 1995 album Blues for Greeny, an album consisting entirely of Green compositions. On this tribute album, Moore played Green's 1959 Les Paul Standard guitar which Green had lent to Moore after leaving Fleetwood Mac. Moore ultimately purchased the guitar, at Green's request, so that "it would have a good home".Other early musical influences were artists such as Albert King, Elvis Presley, The Shadows, and The Beatles. Later, having seen Jimi Hendrix and John Mayall's Bluesbreakers in his home town of Belfast, his own style was developing into a blues-rock sound that would be the dominant form of his career in music.

Muere Manolo Tena a los 64 años


José Manuel de Tena Tena, conocido como Manolo Tena (Benquerencia de la Serena, Badajoz, 21 de diciembre de 1951 - Madrid, 4 de abril de 2016) fue un cantante español y compositor. Formó parte de los grupos musicales Cucharada (1977-81) y Alarma!!! (1983-1986). Fue uno de los artistas referentes de la llamada "movida madrileña" en los ochenta. En 1988 empezó su carrera en solitario con "Tan raro" mientras continuó componiendo para artistas como Miguel Ríos, Ana Belén, Luz Casal, Rosario Flores, o Ricky Martin. Entre sus principales creaciones están, Frío, Sangre española, o Tocar Madera. En 2015 reapareció con un nuevo álbum: "Casualidades". Hijo de emigrantes extremeños que llegaron a Madrid1 vivió gran parte de su vida en el barrio de Lavapiés. Interesado por el rock and roll desde muy joven a los 14 años, ya tocaba en orquestas los fines de semana por Madrid y alrededores, con un bajo prestado. Dejó pronto los estudios y trabajó en numerosos oficios: botones, aprendiz de imprenta, camarero, dibujante y vendedor. Con su sueldo pudo comprar la primera guitarra. Más tarde ingresó en la universidad para estudiar filología inglesa pero no terminó la carrera.Aprendió a tocar de manera autodidacta bajo y algo de piano. Entre las impresiones que le marcan en su poética: el mar. Entre sus primeras influencias en los años 70 estaba la ironía de Frank Zappa, las canciones de John Mayall y la estética de Lindsay Kemp. En sus entrevistas ha explicado que era también un ávido lector de poesía con Darío y Antonio Machado entre sus autores predilectos. La verdad es que soy bastante autodidacta, aunque me fascinan, además de Lorca, Kavafís, Gil de Biedma y los poetas oscuros, como Rimbaud o Baudelaire. Ingresé en la Universidad después de los 25 años para estudiar Filología inglesa, pero no terminé porque sólo me daban bibliografía. Aprendí inglés con un diccionario y el Sargent Peppers de los Beatles. Y aprendí guitarra fijándome en los acordes en los conciertos y ejercitándome en las posturas de las canciones de John Mayal explica en una entrevista en 1994. En sus comienzos empezó a actuar con el seudónimo de Lolilla Cardo un personaje "izquierdista y chistoso" cantando temas sociales con sarcasmo. Entre sus primeras colaboraciones, en 1975 colaboró con Luis Eduardo Aute en el disco Babel (Ariola).